Almost famous

Vlaanderen wordt zo stilaan te klein voor de Marcel Kint Ultras! Na eerder al naambekendheid te hebben verworven tijdens de Omloop het Volk, was zondag “Vlaanderens Mooiste” aan de beurt. 6 april was een hoogdag voor het Vlaamse volk en in het bijzonder voor ons, de Marcel Kint-adepten. Dankzij onze aanmoedigingen aan het adres van local hero Stijn Devolder wist die in zijn Belgische tricolore de Ronde van Vlaanderen op verbluffende, bij momenten zelfs Marceliaanse wijze binnen te rijven. Ook bemerkte een cameraploeg van een of andere regionale televisiezender het zootje ongeregeld dat we op de Koppenberg figureerden en betekende dit misschien wel het begin van een carrière in de media.

Zondag 11u45: Niels is de eerste van het gezelschap die aan mijn riante villa in Knokke aanbelt. Hij is haast niet te onderscheiden van almost living legend Marcel Kint. Old-school wielertruitje, binnenband rond zijn schouders, koerseklakske uit grootvaders tijd, fiets uit 20 kg puur staal, … Enkele minuten later betreedt ook Matthieu mijn crib, al wordt die wel vriendelijk verzocht zijn schoenen uit te doen alvorens de natuurtegels slijtage te berokkenen. Hij kiest nog snel even een gepaste fiets uit mijn garage en ontdoet zich net als Niels van zijn bagage door het voedsel in mijn rugzak te deponeren. Dan is het even wachten op Mitch, die na een beetje zoeken ook de weg naar onze verzamelbasis weet te vinden. Iedereen present, met uitzondering van Judas Descheemaker, en geladen met een karrevracht aan reservemateriaal en proviand dat ons moet in staat stellen de kou en de hagelbuien te trotseren, beginnen we onze tocht.

Het tempo zit er meteen goed in. De gemiddelde snelheid daalt voorlopig niet onder de 26 km/h. Ikzelf voel nog de vermoeidheid van de Ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen van daags ervoor, terwijl de andere drie krampvrij kunnen peddelen. In de aanvangsfase is het meestal Niels die de punten voor de bergprijs pakt, voor een sterke Matthieu. Mitch en Korneel beperken zich tot volgen en nuttigen een paar chocoladewafels om hun krachtenarsenaal later in de rit te kunnen aanspreken. Buurtelings wordt verder tegen de wind gebeukt lans de boorden van de Schelde. Na ongeveer een groot uur wordt het mekka van de wielersport bereikt: de Koppenberg.

Een corpulente medewerker van de Ronde verpest echter het feest want de Koppenberg mag niet bestormd worden door nieuwsgierige wielerfanaten. Toen hij onze afgetrainde lichamen zag misschien wel begrijpelijk. Het gemak waarmee we deze helling zouden oprijden zou nefast zijn voor de moreel van de toeschouwers en de renners die hier nog moesten passeren. We besloten dan maar niet opstandig te worden en zochten een plekje in de schaduw om te weerstaan aan de hittegolf die ons op dat moment trof.

Nog twee uur alvorens de renners de klim konden aanvatten. Mitch probeerde het wachten wat amusanter te maken door onder meer schijtarbiter Frank De Bleeckere genadeloos de grond in te boren met gezangen over “smijt een baksteen door zijn ruit”. Ook een stel lompe Hollanders, vermoedelijk gemeentewerkers uit de streek van Eindhoven die de zuivere lucht wat kwamen vertroebelen moesten hun aanwezigheid bekopen met hoongelag en ander fraais.

De passage van VIPs en publiciteitswagens doet de stemming plotseling omslaan. De spanning stijgt, helicopters zoeven boven onze hoofden en iedereen zet zich schrap om een goed zicht op de doortocht van de flandriens te hebben. De wagen met de rode vlag schuift voorbij en onderaan de bult van Melden schreeuwen duizenden kijklustigen zich de ziel uit het lijf om Boonen en co aan te moedigen. Quickstep-renners Boonen en Devolder beginnen pas echt met hun demonstratie bij het horen van onze supporterskreet “ne flandrien blijft op de fiets”. Ook de andere Belgen Meirhaeghe en Van Avermaet rijden 5 per uur sneller bij het horen van ons clublied. Achteraan het peleton sukkelen nog enkele doorweekte Spanjaarden naar de top. Ook de Walen, met uitzondering van Philippe Gilbert, moeten voet aan grond zetten op het stuk van 22% en worden door de menigte terecht uitgescholden. Een renner van AG2R sluit de rij en kan gelukkig nog op de vocale steun rekenen van Mitch om zo misschien toch de top te bereiken.

Vervolgens worden we aangesproken door een op het eerste gezicht derderangsjournalistje die we juist daarvoor nog hadden uitgescholden voor rotte vis. Niels en Matthieu stelen elk de show met een diepgaand interview in vlekkeloos AN en als apotheose worden we verzocht een supporterslied te zingen om voor wat sfeerbeelden te zorgen in hun videomontage. We vragen voor een keer geen schadevergoeding. Reclame zoals dit is immers onbetaalbaar en de roem die het mogelijk met zich meebrengt kan riante proporties aannemen.

Dan gaat het snel bergaf met ons, letterlijk wel te verstaan, en we stromen mee in een tsunami van mensen die de Koppenberg afdalen. Even lijkt het ofdat Niels nog is achter gebleven maar onze kamikazepiloot stond na een stukje downhill al te wachten aan Café Koppenberg, wat overigens een bijzonder originele naam is voor een vermufd etablissement gelegen aan … jawel, de Koppenberg.

Het café vulde zich al snel met hooligans van verschillende voetbalploegen. En hoewel de fans van SV Zulte-Waregem en RSC Anderlecht in de minderheid waren, namen die toch de bovenhand wat betreft volume. Een overtuiging hebben alle supporters blijkbaar wel gemeen, namelijk de sympathie voor Stijn Devolder. “Volderke” uit Sellewie rijdt iedereen uit het wiel en straalt bij het overschrijden van de finish in Meerbeke. Het kleine café barst bijna uit zijn voegen onder het gebonk en de euforie van de wielerliefhebbers. Pilsen worden genadeloos omver gesmeten  en ook enkele stoelen moeten het begeven. We overlopen nog snel even wie de prono wint en zoals wel vaker moeten de deelnemers mijn feilloos koersinzicht erkennen.

Tijdens de terugrit bekomen we van de emotie en kaarten we nog wat na over de wedstrijd. De focus ligt al gauw weer bij de strijd om de bolletjestrui en op de eerste noemenswaardige helling kom ik voor Matthieu boven. De andere twee mengen zich voorlopig niet in de debatten omdat ze zich sparen voor de slotklim naar de Klytte op 30m boven de zeespiegel. Niels en ikzelf leggen een verschroeiend tempo op waardoor Mitch en Matthieu al vroeg plooien en bewust voor een eigen tempo kiezen. Met nog 500 meter te gaan probeer ik Niels te verschalken door even op de trappers te gaan lopen. Niels moet een kloof van zo’n 50 meter laten en komt ondanks fel aandringen niet meer aan mijn achterwiel. Matthieu weet in de achtergrond Mitch te verslaan voor de verre ereplaatsen. De eindstand voor de klimtrofee ligt vast en Niels behaalt de eindklassering dankzij de vele punten gesprokkeld in het begin van de rit.

Tegen 18u komen we aan bij ons vertrekpunt. De rugzak wordt geledigd en de benen hebben bij sommigen nood aan stretching. Daarna gaat ieder weer zijn eigen weg en we maken rendez-vous in het Boldershof voor de topper RSCA-Westerlo diezelfde avond. Ik neem snel een douche, herbekijk de koers op tv en zoek wat schoolboeken bijeen tot ik plots gebeld wordt door Samuel, de man die zo nodig moest afzeggen voor deze memorabele rit vanwege “te veel schoolwerk”. Hij meldt vol enthousiasme dat VTM een haast volledige reportage aan ons heeft gewijd. Dat journalistje bleek toch niet tot een strontgazet te behoren en had ons mooi bij ons lepels! Anyway, nu de Marcel Kint Ultras bekende Vlamingen zijn geworden moeten we onze horizonten verder verruimen.

The sky is the limit!!!

 

Korneel